Sun Splash!
Sun Splash!

Nokonoshima is een schattig eiland op een boogscheut van Fukuoka.

Anna en Linda in Noco Nico
Anna en Linda in Noco Nico

Er is moed, twee bussen en een ferry voor nodig om er te geraken, maar meer dan de moeite waard. Enkel en alleen het ongelooflijk gezellig Noco Nico cafeetje dat enkel open is wanneer het goed weer is loont al de moeite om zover uit de beschaving te kruipen. Twee uiterst lieve mensjes voorzien de horden wachtende mensen tussen de twee ferryritten door met lekkere zelfgemaakte koffie (goedgekeurd door de familie Spyckerelle!) in hun piepklein cafeetje waar geen enkele stoel dezelfde is. In ieder geval, dit weekend werd er daar op het strand een festival gehouden en wat konden we anders doen dan dat daar eens te gaan inspecteren? Het was een piepkleine bedoening op een strandje aan de achterkant van het eiland (de uithoek van de uithoek als het ware). Anna en ik waanden ons meteen terug in Thailand. Heel gek om het losse sfeertje te kunnen bespeuren in het anders vrij stijve en stricte Japan. (grappige anekdote: een vers gelandde Duitse, Linda geheten, zei dat ze de indruk had dat alle Japanners een “stok in de poep” hadden (letterlijke vertaling), maar dat het ergste was dat ze ook een stok in haar poep aan het forceren waren. (Dat wordt de laatste poep mededeling voor een tijdje, want mijn metekindje begint confronterende vragen te stellen ;)).

Sun Splash 058In ieder geval: het was dikke leute daar aan het Japanse strand, waar we ons tentje (de helft van alle vertegenwoordigde tentjes) hebben opgezet. We zijn er in geslaagd om met ons vieren in een tweepersoonstentje te kruipen, geen sinecure! In ieder geval, het festivalletje was zeker de moeite waard. De beste act werd gebracht door een stelletje Japanners die voor de gelegenheid een Afrikaans pakje hadden aangedaan en zich volledig lieten gaan op hun djembé’s en consoorten. Een hoopje misplaatste spierbundels trachtte een poging te doen om de aandacht naar zichzelf te verplaatsen door op het podium een paar zelfadorerende dansjes te placeren, maar dat vergeten we graag.

Op weg naar ons tentje zijn we nog een man tegengekomen die

Het lijk
Het lijk

waarschijnlijk niet alleen de spierbundels maar meteen ook alles vergeten was. We dachten even ons eerste lijk in Japan te zijn tegengekomen, maar een stelletje spelende kinderen hebben hem terug bij zijn zinnen kunnen schudden. Gelukkig maar.

Klein tentje, Grote bomen
Klein tentje, Grote bomen

Ook de nacht hebben we goed overleefd. We werden even wakker gehouden door een stelletje koppige krekels (die naar het schijnt binnenkort = in volle regenseizoen het beste van zichzelf gaan komen geven), of een gorilla die heel luid zijn vingers over elkaar aan het schuren was. Een van beide opties in ieder geval.

En de Rijzende Zon…

De Rijzende Zon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s