Aardbeien plukken (in februari!)


Dag thuisfront!

Hallucinatie?
Hallucinatie?

Drukke dagen in Fukuoka. Het is misschien vakantie, maar dat betekent niet dat er op de poep gezeten wordt! De voorbereidingen voor Thailand zorgen voor heel wat heen- en weer geloop, gedenk en gebroebel. Vandaag zijn we op miraculeuze manier bij een Nederlandstalige dokter geraakt (!) Ik verschoot mij bijna dood toen hij,  in het Nederlands dus, zei dat ik mocht gaan zitten. (over het algemeen reageer ik niet zo hevig op de inhoud van die zin). In ieder geval, na een gedetailleerd schema van onze reis overlopen te hebben, raade hij ons aan om de “lariam” anti-malaria pil te nemen. Die is een pak goedkoper dan het andere alternatief, maar heeft als nadeel dat er een, weliswaar klein, risico bestaat op hallucinaties. Mijn eerste pil is een uur of twee, drie geleden ingeslikt, dus als jullie iets vreemd opmerken in deze tekst, of een sterk vermoeden heb dat ik aan het hallucineren geslagen ben, gelieve dan uw plicht te doen en aan de alarmbel te trekken. Het zal jullie niet verbazen dat ons gezelschap de hele avond heel misleidend over roze olifanten heeft zitten praten. (de immer sympathieke buitenlandse studenten durven naar verloop van tijd al maar meer hun venijnige kant te laten zien!).

We zijn hier trouwens van alles op het spoor aan het komen. Blijkbaar hebben de

Aardbeien hemel
Aardbeien hemel

JTW studentjes van de voorbije jaren zich niet gedragen zoals het hoort. We hebben ondekt dat we verspreid zijn in de kaikan tussen de E en C gebouwen, waardoor het D gebouw als een soort buffer dient. Daarnaast hebben ze vanaf dit jaar blijkbaar ook beslist om de “workload” van het JTW programma op te drijven, zodat we te weinig vrije tijd zouden hebben om elkaar s avonds op te zoeken en dus niet te veel keet zouden schoppen. Ik ben verontwaardigd dat ze ons niet eens de kans gegeven hebben om ons goed gedragen, want de meesten onder ons zijn toch echt wel braverikskes. Ach ja, we hebben het toch naar onze zin, dus who cares?

Volgend onderwerp: aardbei plukken!!! Afgelopen weekend ben ik met mijn tutor, Kaya, naar een aardbeikwekerij

Ichigo of aardbei
Ichigo of aardbei

gereden. Ik was heel blij om te zien dat haar vriend, de chauffeur van dienst, een grotere heer in het verkeer was dan de gevaarlijke gevallen die onze weg hebben gekruisd. Er zijn twee streken in Japan die berucht zijn voor hun gevaarlijke weggebruikers, en jammergenoeg woon ik in één daarvan. Maar tot nu toe ben ik overal al heelhuids geraakt, en een of andere toekomstvoorspelling in kyoto had voorspeld dat ik veilig ging reizen, dus laten we voor een keer maar eens ongeloofwaardig in het godendom geloven. Over goddelijk gesproken: Japanse aardbeien. Ik weet niet of jullie het al uit mijn berichten hebben kunnen opmaken, maar de Japannerkes zijn verzot op om het even wat ” à volonté”. Ge betaald een vaste prijs en dan moogt ge gedurende een beperkte tijd de aangeboden goederen consumeren tot als ge er bij neervalt. (heel letterlijk in het geval van alcohol). Toen wij zaterdag met onze glimmende kaakjes de aardbeien serres bereikten, bleek dat voor aardbeien ook mogelijk te zijn. Gewapend met een emmertje en een schaar mochten we de lokale specialiteiten te lijf gaan. Het is altijd interessant om nieuwe limieten te ontdekken, en verassend om te merken hoe snel ge dat in het geval van aardbeien bereikt. We hebben er toch voor gezorgd dat we onze centjes eruit hebben gehaald, en het stoffelijk overschot van onze vreetbui (zie hieronder) zijn daar het bewijs van.

Mijn mandje
Mijn mandje
Mandje van Kaya
Mandje van Kaya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s