Homestay weekend


De bus, onze vriend
De bus, onze vriend

Het is onmogelijk druk de laatste tijd, maar de redding is nabij: nog een weekje les en ik vertrek voor twee weken op reis door het hobbelige landschap van Japan. De kernwoorden van de reis zijn nightbus en hostels, en we kunnen enkel hopen dat we het gaan overleven. Iedereen aan wie vertellen dat we van plan zijn om met de bus te reizen, kijkt ons aan alsof ze ons nooit meer gaan terugzien, dus bij deze zijn jullie ook gewaarschuwd. Ik probeer zo weinig mogelijk te denken aan de ervaring van geplet te zitten tussen japanners die de nadelen van de kolosaalheid van buitenlanders aan den lijve zullen ondervinden, en probeer mij te concentreren op het moois dat we te zien gaan krijgen. We vertrekken vanuit Fukuoka naar Kyoto, waar we 4 dagen gaan vertoeven en ook Kerstmis gaan doorbrengen. We zijn er 100 percent zeker van dat het gaat sneeuwen in de periode dat we daar zijn, en we dulden geen tegenspraak :p Vervolgens zetten we koers richting Osaka en Nara, waar we telkens een dag overnachten. De volgende halte is Nagoya, waar we een nachtje gaan baden in de ware luxe van een hotel om s anderendaags op de nachtbus richting Tokyo kruipen. We zijn in totaal maar 5 dagen in Tokyon, maar we gaan toch proberen om een tocht naar Fuji, Nikko en het nachtleven op nieuwjaar te overleven. In het terugkomen stoppen we nog even in Hiroshima, maar het valt te betwijfelen of tegen dan nog in staat gaan zijn om de toerist uit te hangen. Ik ben niet zeker of ik veel op internet ga geraken in die periode, dus vergeef mij als jullie niet op de hoogte blijven van de verschillende etappes, maar ik beloof nu al veel mooie kiekjes eens ik terug met mijn poep in Fukuoka landt. Tot zover de toekomst plannen.

Ik heb nog heel veel verhalen aan jullie te goed, maar sta mij toe om te vertellen over het afgelopen weekend. Zondagmiddag zijn we met een busje naar een lagere school hier niet zo ver van geboemeld om daar met open armen ontvangen te worden door hordes japanse families met triljoenen schattige kindjes. Ik kwam samen met jtw-kompaan Winnie uit China terecht bij de familie Okuda. Zij hebben drie kindjes in het eerste, derde en vijfde leerjaar. Eens we uit de school vertrokken, zijn we naar de plaatselijke スーパー gegaan om een lading origami en belleblazers in te slaan. まんじゅうDaarna gingen we naar het ouderlijk huis, dat verrassend groot was voor mijn idee van de japanse norm, om een kopje groene thee met まんじゅう (manjuu), een soort deegachtig koekje met rode bonen heimelijk verstopt in de binnenkant, te verorberen. Het klikte van in het begin al vrij goed zowel met de kindjes als met de oudjes. Ik ben wel volledig in de war met de pedagogiek van de japanners, want kinderen zijn ongetwijfeld de baas in huis, althans toch in het gezin waar ik verbleef. De moeder heeft nooit ingegrepen toen ze ruzie maakten over wie de sinterklaas (die ik als geschenkje had meegenomen) mocht opeten, of als ze een of andere gevaarlijke stunt aan het uitvoeren waren. In het algemeen lijkt niemand zich hier zorgen te maken dat kinderen zich hier zouden pijn doen, ondanks het feit dat mijn hart toch een paar keer heeft stil gestaan. In ieder geval, we hebben de hele namiddag een beetje rond gereden in de minivan van het gezin en hebben een paar mooie plekjes te zien gekregen. De autorit op zich was ook een openbaring, want blijkbaar zijn de schuifdeuren in Japan automatisch.

Japanse minivan
Japanse minivan

Het enige wat ze nodig hebben om in gang te schieten, is een klein knikje aan het handvat. Ge kunt u dan ook inbeelden dat ik wenkbrauwen heb doen fronsen toen ik de deur belgië-style wou sluiten. Ze hebben het mij snel vergeven, maar polsten toch snel even naar wat soort auto’s ze bij ons hebben. Daarnaast floepten er langs alle kanten tv’s uit het plafond (en ik die dacht dat enkel vliegtuigen en bussen over dat talent beschikten!) én was het schermpje vooraan zo multifunctioneel als ge u maar kunt inbeelden. Gps? Natuurlijk. Dvd scherm? Uiteraard. Live televisie? Wat had ge gedacht… Visuele voorstelling van de auto tijdens het parkeren? Da’s toch het minste.  Beeld van achter de auto als ge achteruit rijdt? Dat is een standaardfunctie… Ik ben ontzet dat deze levensreddende functies nog niet vanzelfsprekend zijn bij ons, en ik eis een dringende invoering daarvan!

Het avondeten is altijd een beetje het moment waarop ge hebt zitten wachten. We hebben al lang geleerd dat dat in Japan nagenoeg geen kans hjapans kindje nr 1, Haruka (gastgezin-zusje), Japans kindje nr 2eeft op falen, en dat het hoe dan ook overheerlijk zal zijn en ge u waarschijnlijk zult overeten. Ik heb van een paar mensen vernomen dat hun maaltijden toch niet zo hemels waren, maar ik verzeker u: dat van ons was sterren waard! Een nietsvermoedende vis, groter dan het ellebeen van een normaalgeschapen Belg, lag in geen tijd in stukjes gehakt op ons bord te pronken in de vorm van overheerlijke sashimi. Het extra leuke aan uitgebreid Japans eten is dat er zoveel variatie is. Ge krijgt een bordje voor sashimi, een bordje voor de curry kip, een kommetje voor rijst, een kommetje voor de nabeschotel. Ge weet dat het een goede maaltijd is, als ge geen logica meer kunt vinden in het organiseren van de verschillende eetwaren. Eens de hoofdmaaltijd afgerond is, wordt ge nog verleid door thee of koffie, koekjes en als ge geluk hebt: haagen dazs-ijs!

Na het eten hebben we nog wat quality time gehad met de kindjes, die ongelooflijk creatief bleken te zijn in manieren te vinden om ledematen en kleren uit te rekken, maar het was bovenal een heel erg fijne tijd. Het enige ding dat ik echt niet kon begrijpen, is hoe ze zo koud kunnen leven. Ik ben niet aan het overdrijven, ik weet dat Fukuoka niet bepaald de koudste plek op aarde is, maar het heeft hier zaterdagochtend zelfs eventjes gesneeuwd, wat misschien wel heel めずらしい is, maar toch vooral heel koud. Bij het homestay gezin gebruikten ze geen verwarming in de slaapkamers en al helemaal niet in de badkamer. Ik had blijkbaar beter dankbaar geweest voor de gedeeltelijk verwarmde living, want toen we s anderendaags het lagere schooltje gingen bezoeken, bleek geen enkel klaslokaal over een verwarming te beschikken. De combinatie van vrieskou en oorverdovend luide

Professionele catering...
Professionele catering...

kinderen werd mij soms een beetje te veel, maar ze slagen er toch in om uw hart te winnen, potverdekke! Het was echt niet leuk om afscheid nemen, en ik ben zeker van plan om op hun uitnodiging in te gaan en mijn homestay familie nog eens te gaan opzoeken wanneer de buitentemperatuur en kamertemperatuur weer gelijk zijn🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s