Wroeten in de modder *op zen Japans


Hoi hoi,

Dit weekend, dat uitzonderlijk lang geduurd heeft, was een van de meest geslaagde sinds mijn aankomst. Het begon al geweldig aangenaam op zaterdag, toen ik een hele dag met een horde gekke Japanners en nietsvermoedende buitenlandse studentjes op schok ging. Ik heb de hele dag aan Tim te danken, die contact heeft gelegd met een Australier, Russell genaamd. De lieve Russell is hier in Fukuoka twee keer voor zo’n 3 maanden op homestay gekomen bij de gekke Japanners, en heeft hier zelf een Japanse schone aan de haak geslagen. Hoe dan ook, zijn gastgezin is van plan om komend jaar in april ergens een Japans schooltje voor buitenlandse studenten op te richten, en ze wouden daarvoor een brochure en/of een reclamefilmpje maken. Aangezien het een beetje zou opvallen als ze enkel foto’s zouden nemen van authentieke Japanners, wouden ze een beroep doen op een stelletje bleekscheten, wij dus, om heel onjapans te poseren voor hun gigantische hoeveelheden foto’s. Het komt erop neer dat ze met ons de ganse zaterdag van de ene bezienswaardigheid naar de andere zijn getrokken, ons flink in de watten hebben gelegd met alle lokale specialiteiten, en dat uiteraard allemaal op hun kosten. Ze bleven ons maar bedanken voor ons goede werk, en waren zichtbaar heel tevreden met hun “models” (het zijn niet mijn woorden!). Wij waren vooral aangenaam overdonderd door de vele traktaties, want we waren niet helemaal op de hoogte wat ze met ons van plan waren. Ze hebben ons achtereenvolgens naar een klaslokaaltje (om een beetje lesmateriaal te filmen), een restaurantje waar ze een lokaal lekkernij serveerden (met zoete rode bonen voor de geïnteresseerden), een bekend schrijn in Fukuoka, Canal city, een game center en een karaokebar gebracht. Om de geslaagde dag af te ronden zijn we naar een geweldig restaurant gegaan. Spits uw ogen, dit leest ge waarschijnlijk voor het eerst in uw leven. Het restaurant bestond grotendeels uit twee gigantische houten constructies in de vorm van een boot. De twee boten waren omsingeld door water, waarin nietsvermoedende vissen de tijd van hun leven zaten te beleven. Uiteraard konden we die vissen op ons bord zien te krijgen, maar het beste aan dit verhaal is dat we ze zelf mochten vissen! Daar zaten we dus, gewapend met een hengel, een netje en een stukje tomaat+garnaal (die beestjes zijn niet met het minste tevreden). Het duurde even voor we ze te pakken kregen, maar eens we de tomaat-truuk kenden, ging het een pak vlotter. Diegene die er in slaagde om een vis uit het water te vissen, werd door het hele restaurant gehuldigd met een zeer welgemeende klap in de handen, ingeleid door de schelste der schelle stemmen in Japan. (Ik verzeker u, aan schelle stemmen hier geen gebrek). Het was een heel uniek concept, en we hebben ons zeer goed geamuseerd. Ik wil er niet aan denken hoeveel centen die mensen aan ons hebben gespendeerd, want de obers bleven maar afkomen met schalen vol eten, en echt goedkoop zal het daar toch niet geweest zijn, maar zij bleven aandringen dat zij ons dankbaar moesten zijn en niet omgekeerd. Tot onze grote vreugde gaan we met z’n allen nog eens afspreken om de foto’s uit te wisselen, en bij dezelfde gelegenheid gaan ze ons ook leren hoe we 餃子 gyouza kunnen maken. (Uiteraard heb ik een grote voorsprong dankzij de les van Van Ourthi, maar ik zal bescheiden proberen blijven :p) Ondanks het feit dat deze lekkere side dish oorspronkelijk Chinees is, kunt ge niet ontsnappen aan de enorme massa’s hier in Fukuoka. We klagen zeker niet, want ze zijn overheerlijk en ideaal in combinatie met de lokale specialiteit tonkotsu ramen. We zijn het er hier al unaniem over eens, het zullen harde tijden worden om terug zonder ramen te moeten overleven. Aan diegenen die niet weten waar ik het in godsnaam over heb, raad ik ten zeerste aan om het hier ter plaatse eens te komen uitproberen, of voor de minder gegadigden; neem eens een piepje op google, onze trouwe vriend, ook in Japan.

Ik ga stilletjesaan in mijn bedje kruipen, maar ik zal een dezer dagen een vervolg schrijven aan dit stukje, zodat jullie weten hoe ik nu eigenlijk in modder verzeild ben geraakt… (oeh, mijn eerste cliffhanger!)

2 gedachtes over “Wroeten in de modder *op zen Japans

  1. Hey!

    Leuk om nog eens iets van je gehoord te hebben op skype. Is dat nu de vis die je hebt opgegete op de foto? Dan hebt ge er precies den beste uitgevist!

    Kus!

    Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s