Thighs of Thunder


japan-17-november-012Anna G., Tim, Mitch en Harald
Anna G., Tim, Mitch en Harald

Gegroet lieve Belgjes,

De blogstatistieken liegen er niet om; het wordt nog eens tijd voor een berichtje! Er is weeral veel gebeurd de laatste tijd, en ik heb amper tijd om van mijn internetverbinding te kunnen genieten. De updates op mijn blog volgen misschien wat later, maar het belangrijkste is dat ze volgen!

Dit weekend zijn we naar een lagere school in Dazaifu geweest om ons te laten omsingelen door de schattigste kindjes op aarde. Ze hebben serieus afgezien met mij en Tim, want ze zijn hier duidelijk niet gewoon aan het systeem van meerdere namen voor 1 persoon, en ze denken bijgevolg dat wij altijd met onze volledige naam aangesproken moeten worden. Die drommeltjes van kinderen vroegen dus altijd naar Kathrin V. Mieke Spyckerelle in plaats van gewoon Kathrin te zeggen. Het grote doel van de school is om hun leerlingen zo veel mogelijk Engels aan te leren, en wij werden een beetje als testpubliek gebruikt, om eens eentje “in het echt” te kunnen zien. Dat niet alleen de leerlingen, maar ook de leerkrachten oefening kunnen gebruiken, werd al snel duidelijk, maar het was desalniettemin een leuke ervaring. Het was soms wel grappig, want vanaf het moment dat we ons gezicht in de gangen lieten zien, werden we bijna omvergeroepen door de tientallen stemmetjes die “Hello!” riepen, maar zodra de voorraad van buiten geleerde  zinnetjes uitgeput was, werden ze zo verlegen als maar kan zijn. De middagpauze doorkomen was voor hen duidelijk een zware opdracht, maar ze zijn heel creatief geweest met ons te entertainen. Ik zat aan een tafeltje met drie meisjes die een grote voorliefde hadden voor tekenen. Ik denk dat de stress zich op dat moment naar mij heeft verplaatst, want ik kan echt niet goed tekenen (vraag maar aan Alix hoe herkenbaar mijn schetsen van een pakje frieten zijn als ge mij niet gelooft!) en ik wou hen echt iets geven waar ze blij mee waren. Ze wouden er alledrie eentje, en ik heb vrij succesvol een herkenbaar paard en een biologisch niet helemaal correct maar toch kawaii genoeg eekhoorntje kunnen tekenen. De derde tekening was jammergenoeg minder geslaagd en was niet meer dan een heel lelijke versie van een eend. Ik heb het nog goed proberen te maken door het beest een handtas en verleidelijke krullen te geven, maar het heeft niet mogen zijn. In december gaan we normaalgezien nog eens op bezoek naar datzelfde schooltje, en ik denk dat ik er beter aan doe om een voorraad tekeningetjes stiekem mee te smokkelen.

Daarnaast ben ik maandag voor het eerst naar een echte sumowedstrijd gaan kijken! Het is niet zo heel evident om naar zo’n match te gaan kijken, hier in Fukuoka bijvoorbeeld wordt jaarlijks maar één groot toernooi gehouden. Wij behoren in ieder geval tot de gelukkigen die op de juiste plaats op het juiste moment zijn, en hebben het er dus ook van genomen. Echt goedkoop kunt ge het niet noemen; wij hebben toch nog 3100 yen betaald voor de slechtst mogelijke plaatsen. We zaten daar bijna tegen het plafond geplakt op miniscule stoeltjes, terwijl de helft van de meer comfortabelere plaatsen schreeuwden voor bezoek. Ik heb de indruk dat sumo hier helemaal niet zo populair is onder de Japanners zelf, althans toch niet om er live naar te gaan kijken. Ons hebben ze in ieder geval wel kunnen overtuigen van de sport. Elke match duurt slechts enkele minuten, en ge ziet nooit meer dan één keer dezelfde worstelaar terugkeren. Wij, de luidruchtigen, bedachten elke keer een toepasselijke naam voor beide spelers (bij voorkeur op lichamelijke kenmerken afgestemd) en riepen dan de naam van onze favoriet. Elementen van spanning zijn er genoeg; we weten nooit wie er gaat winnen; we weten nooit hoe de verliezer gaat verliezen (raakt hij per ongeluk met zijn hand of knieën de grond? Glijdt hij uit? Valt hij op de grond? Wordt hij bijna verpletterd door het gewicht van de andere? Wordt hij uit de kring geduwd?). Maar daarnaast is er ook de belangrijke mogelijkheid dat de sumoworstelaar van het minieme podiumpje valt en misschien wel op iemand in het publiek terechtkomt. Een belangrijk risico dat genomen dient te worden als ge alles vanaf de eerste rij wilt gezien hebben! Wij kunnen jullie verzekeren; sumoworstelaars zijn effectief kolossen van mensen en misschien wel de laatste atleten op aarde waar ge onder terecht wilt komen…

Dit berichtje is soms misschien raar geschreven, maar ik zal eerlijk toegeven dat ik een beetje moe ben. Ze hebben ons deze week verrast met allerhande grote testen voor de Japanse lessen, en dat komt niet zo bijzonder goed uit na zo’n druk weekend als het vorige! Volgende week kunnen we terug wat uitblazen, want dan hebben we een weekje geen les Japans en dus geen huiswerk. Dan horen jullie wellicht meer en meer logischer verwoord nieuws van mij…

Saluutjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s