Halloween berichtje met pompoensmaak


Halloween
Halloween

Wat is er deze week allemaal gebeurd dat zo belangrijk was dat ik niets van mij heb laten horen? Om de een of andere reden word ik hier altijd meegesleept in een avontuur en beland ik pas op mijn kamertje nadat de computer kamer al lang zijn oogjes heeft dichtgedaan, en vaak ook al nadat de winkels hun laatste klanten naar buiten hebben gejaagd. Ik heb uit gebrek aan degelijke ingredienten de afgelopen ochtenden heel creatief mijn ontbijt in elkaar geflanst, en heb gisteren daardoor ook mijn eerste (oppervlakkige) brandwonde opgelopen. (Het heeft weer lang geduurd.)

Het is hier deze week voor het eerst sinds mijn aankomst koud geweest, en de herfst is officieel begonnen. Japanners lopen hier te sniffen dat het niet meer normaal is, en ik blijf mij maar heel actief afvragen waar de grote zakdoek-fobie vandaan komt. (Hier worden in het openbaar geen neuzen gesnoten, en om te verhinderen dat hun bovenlippen bedekt worden met een vers laagje snottebellen, zitten ze allemaal heel intensief alles te proberen op te houden). Ik kan mijzelf niet zo ver brengen om te participeren aan het sniffen, dus probeer mij zo strategisch mogelijk te verstoppen onder een bank of in een blinde hoek om mij toch heel barbaars aan de zakdoek over te geven. Dat is geen sinecure als ge bedenkt dat de gemiddelde schoolbank hier te laag is om met uw benen gekruisd er onder te geraken. De buitenlanders die hier comfortabel met hun twee benen onder de bank geraken zijn heel zeldzaam en worden zichtbaar benijd. Het is eigenlijk heel ironisch dat ze hun neuzen niet snuiten, maar dat ge hier geen dag kunt buitenshuis kunt doorbrengen zonder beladen te worden onder de gratis pakjes zakdoeken. Dat is hier blijkbaar HET medium om informatie over te brengen, en reclame te maken voor het een of het ander. Zelfs tijdschriftjes worden hier uitgedeeld met een exemplaar zakdoeken eraan vastgehecht. De zakdoeken zelf zijn wel flinterdun, en zouden geen zichzelfrespecterende neussnuiter ervan kunnen overtuigen om er een winter mee door te komen (ze scheuren bij de minste snuitkracht), maar ze zijn onmiskenbaar aanwezig.

Gisterenavond was er een halloweenfeestje onder de JTW studenten. De internationale verwarring over dit feest was heel groot, en de interpretaties ervan ontelbaar. Blijkbaar is het hier in Fukuoka helemaal niet zo’n groot evenement, want op weg naar de campus (waar het feestje gehouden werd) heb ik niets halloweenachtig kunnen bespeuren. Waarschijnlijk zal er downtown wel meer feestvreugde geweest zijn, maar het voelt -zoals overal ter wereld blijkbaar- toch heel hard fake-Amerikaans aan. De kostuumpjes van de Japanners waren tegen de verwachtingen in heel bescheiden, en sommigen hadden genoeg aan een piepklein pompoenmaskertje of een ander accessoire voor het hoofd. Het was ook heel gek om sommige Japanse meisjes te zien met dezelfde goedkope kimono-achtige gewaden die ge bij ons soms te zien krijgt, want ge zou toch denken dat die dingen enkel bedoeld zijn voor export. Ikzelf had voor de gelegenheid een vreselijke blonde pruik aangeschaft, wat een enorm succes was (ik vermoed dat ik een triljoen keer zal getagged worden op facebook) maar de Amerikanen hadden er blijkbaar moeite mee dat ik niet duidelijk als een specifiek persoon verkleed was. Nou, dat moeten zij maar weten.

Op dat feestje ben ik ook aan de praat geraakt met een Sri Lankees (?) die als terrorist verkleed was, en die ik door zijn cagoul (ik ben het vergeten hoe ge dat in het Nederlands zegt) waarschijnlijk niet meer ga herkennen als ik hem terugzie🙂 Zijn Senegalese vriend “papa” genaamd was de voorzitter van een of andere buitenlandse studenten vereniging hier in Fukuoka en heeft mij aangeboden om deel te nemen aan een ceremonie, gesponsord door een Japans bedrijf, waarbij ze een 40-tal vrouwelijke buitenlandse studenten gaan leren hoe ge een kimono moet dragen. Een zeer aangenaam detail is dat we na afloop van de ceremonie de bewuste kimono’s gewoon mee naar huis mogen nemen! Aan de mensen thuis die denken dat ik op het punt sta om ontvoerd te worden; die ceremonie is een jaarlijkse traditie en Tim (mijn Belgische bondgenoot dit jaar) kent minstens 2 Belgische meisjes dit het in het verleden heelhuids overleefd hebben, dus geen reden tot paniek.

Maandag ga ik naar mijn eerste Japanse matsuri (wat eigenlijk achterlijk laat is, maar kom) samen met een van mijn Japanse proffen en zijn twee zoontjes. Het is een hele dagtrip ergens in katsura, een plek niet zo heel ver hiervandaan. Het hoogtepunt van het feest is het moment waarop een grote stoet passeert met gigantische dieren en soortgelijke, geknutseld uit een mij voorlopig nog onbekende substantie (ik ben geneigd om papier mache te zeggen, maar dat zijn misschien de Belgische roots die aan het spreken zijn). In ieder geval, de bewuste prof is heel trots dat hij de allerbeste plek kent om de stoet te bekijken, en hij begon bijna zichtbaar te kwijlen toen hij zei dat we zeker unagi oftewel paling/aal moesten gaan eten. Ik zal zeker laten weten hoe dat evenement verlopen is, en dan laat ik binnenkort nog iets van mij weten.

Heel belangrijk; vanaf 15 november heb ik officieel internet op mijn kamer!!!

2 gedachtes over “Halloween berichtje met pompoensmaak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s